Fiction

Dla Boo. Bo inaczej nie potrafię.
i dla Was dziewczyny. Pat, Zmora, Kat, Nela, Ewa i Dorota
i dla tych co nie piszą, ale czytają. I przeżywają.

coś do słuchania w tle. bez słów. tym razem

Siedzę przed laptopem i ze łzami w oczach patrzę w ekran. Śmieją się ze mnie za plecami, śmieją mi się prosto w twarz, że przeżywam fikcję, jakby była życiem realnym. Ale oni nie rozumieją, że każdą komórką ciała, każdym milimetrem odczuwa się emocje.

Znowu udało się jej doprowadzić mnie do łez. Tak perfekcyjnie oddała emocje, widziałam to przed oczami, nawet nie musiałam ich zamykać. Czuję jak płyną mi po policzkach kolejne krople, ale  nawet nie próbuję ich zatrzymać. Patrzę na tę ostatnią kropkę i nie dociera do mnie, że to koniec. Nie wiem czy na stałe, czy tylko tego odcinka, ale i tak czuję  w sobie pustkę. Chce mi się krzyczeć, że się nie zgadzam, że proszę o więcej. Ale przecież mój krzyk nie dotrze. Mogę go tylko napisać.

Nie znam jej, ale czuję, jakby była przy mnie od lat. Pewnie nawet sama nie wie, że opisała moje życie. Może innymi słowami, może nadała bohaterom inne imiona, inne sytuacje. Ale uczucia są te same. Dokładnie pamiętam każde z nich, ale dopiero czytanie tego u niej, pozwala mi je w pełni pojąć, zrozumieć. Układam swój świat  na nowo, poznaję siebie. Jest mi głupio, bo tyle mi dała, nawet mnie nie znając, ba! Nawet nie wiedząc o tym. Paradoks.

Podziękowałabym jej. Ale jak? Żeby nie wyjść na psychopatę ani  desperatkę?
Odświeżam i widzę, że dodała kolejne. Jaram się jak dziecko w dniu rozpakowywania prezentów. Nie wiem jaki koktajl zaserwuje dzisiaj. Trochę się boję, trochę się cieszę, najbardziej umieram z ciekawości. Jestem przecież fetyszystką słowa.  Jego wieloznaczeniowości. Jednym słowem, jednym zdaniem można tyle wyrazić.

Udało się jej. Zamknąć mnie w swojej klatce i sprawić bym była szczęśliwa.  Obiera mi wolność każdym słowem, wciąga mnie w swój świat, robi ze mną co chce. Wodzi mnie za nos. A ja, kochająca wolność, nienawidząca zamknięcia, pozwalam się  jej sterować, jakbym była marionetką.  I podoba mi się to. Oddaję się temu z przyjemnością, śledząc jak wariat kolejną literkę po literce.

Jestem wybredna, zawsze byłam. Od niej jednak kupiłabym wszystko. Dała mi wiarę, że może być lepiej. Pozwoliła uwierzyć, że nie ma drogi bez wyjścia. Nauczyła mnie rozumieć emocje i to nie tylko moje, ale też innych.  Z zamkniętej w sobie osoby, zrobiła ze mnie kogoś, kto nie boi się zacząć pierwszy rozmowy.

Siedzę przed laptopem i ze łzami w oczach patrzę w ekran. Śmieją się ze mnie za plecami, śmieją mi się prosto w twarz, że przeżywam fikcję, jakby była życiem realnym. Ale oni nie rozumieją. Nie pojmą faktu, że obcy człowiek może dać drugiej stronie coś od siebie. Zwykłą zabawą, zwykłą rozrywką. Kilkoma naprędce napisanymi zdaniami. Tak po prostu, bo ma swoje widzimisię.
Oni nie zrozumieją, że coś takiego może zmienić czyjeś życie, czyjś pogląd na świat. Nie zrozumieją tego, jak obca osoba może dać drugiej śmiech, łzy czy zmusić do refleksji.  
Nie zrozumieją, bo tego nie przeżyli. I są przez to ubodzy.
O jeden z najpiękniejszych skarbów.
O emocje i chwilę zatracenia podczas biegu zwanego  życiem.
Jej się udało. I mam nadzieję, będzie udawać się dalej.

Jane  Doe. Callen. Greece. Ross. Avery. Moore. Haughton. Sanders.  Lusignan. Berkely. Lerman . Stone. Humilton. Silvernight